Reisverslag Kees Schalkwijk Minitour

Reisverslag Kees Schalkwijk Minitour
juni 6, 2015 Matijs Jansen
In Ervaringsverhalen

Een reisverslag

Situatieschets.

Tegenkracht is een Stichting die mensen met kanker tijdens en na hun behandeling ondersteunt om door te bewegen/ sport sneller te herstellen.

Sinds 5 jaar organiseert Tegenkracht (met name de coördinatoren Thomas en Matijs) samen met de initiatiefnemers (Tineke & Alfons) de Mini Tour. De Mini Tour wordt gereden vanuit de camping van Silvain en Marie-Claude.

Dit jaar deden ongeveer 45 deelnemers mee. Er was 1 wandelgroep en 4 fietsgroepen. Dagelijks was de route, de afstanden en de samenstelling van de fietsgroepen een verrassing. Niets in het leven staat vast.

Iedere deelnemer aan de Mini Tour koos per dag of hij mee reed met de snelle fietser (groep 3), de middengroepen (2a en 2b) en de groep die zich toelegde op de kortere afstanden (groep 1).

Dit jaar nam voor het eerst het team “Pa&Dochter” mee met de Mini Tour.

Pa (Kees) heeft een zeldzame vorm van buikvlieskanker en leeft nu ruim 1 jaar langer dan de voorspelling na de operatie in maart 2013. Hij sport veel (3*per week; 2 uur) bij een sport medisch centrum (TopSupport) in Eindhoven. Mede hierdoor is hij ‘fit’ en kan hij veel van de bijwerkingen van zijn 3 wekelijkse kuur goed verdragen.

Dochter (Marieke) hoorde dat Kees mee zou fietsen met Tegenkracht en kocht een racefiets.

Marieke reed mee in groep 2a en Kees reed meestal mee in groep 2b.

De dag

6 dagen lang verliep de dag ongeveer als volgt:

  • 10:00 start, dus 11 uur was iedereen wel weg.
  • tussen 14:00 en 17:30 uur terug en uitgebreid buffet om weer bij te komen.
  • 19:30 avondeten uit de uitstekende keuken van de camping. Altijd lekker en meer dan voldoende.
  • Tijdens en rondom het avondeten: een praatje, meestal van een ervaringsdeskundige met kanker; werden truien, rugnummers en smeerolie uitgereikt aan de deelnemers die juist die dag iets bijzonders hadden gedaan of meegemaakt. Aan het eind heeft vrijwel iedereen hierdoor aandacht gekregen.
  • En daarna waren we meestal moe.
  • Op vrijdag de bonte avond met een bijzondere after party waarbij levende frietzakken door ramen vielen.

Statistieken Kees:

Schema Kees

Kees kreeg op de 2e dag de nationale Kampioens Trui. Gewoon omdat het toch wel bijzonder is dat je met zo’n prognose toch wel een lekker eindje kan fietsen.

Statistieken Marieke = Kees * 2

Marieke kreeg de 1e dag de bolletjestrui omdat zij pas kort een racefiets heeft en bij de eerste col nog moest ontdekken dat zo’n ding ook nog een binnenblad heeft en dat je dan nog gemakkelijker de berg op fietst. Gelukkig was iedereen erg behulpzaam en heeft een van de medefietsers haar deze kennis overgedragen.

 

Het gezelschap

Een grote diversiteit aan deelnemers tussen de jongste 17 en de oudste zat 50 jaar verschil, bovendien werden ze tijdens de week op de zelfde dag een jaar ouder. Geoefende en ongeoefende fietsers. Bekend met de bergen of vooral met de polder. En alle varianten die men kan vinden als je ongeveer 45 mensen bij elkaar zet. En natuurlijk mensen met kanker, genezen, zonder kanker, kanker bij naasten. En we hebben weer veel nieuwe beroepsgroepen ontdekt.

Kortom allemaal mooie mensen met hun eigen leven en hun eigen verhaal samen om gewoon wat te wandelen en fietsen vanuit een mooie camping in de Drôme.

Groepsfoto

De Duwtrui

Na 2 dagen en 3000 hoogte meters en toch enkele kilometers maakte Marieke en ik de balans op.

Marieke zat vol met adrenaline en veel endorfine. Liep te stuiteren over de camping en deed enkele pogingen om wat tot rust te komen.

En Kees was een beetje onder de indruk. Na de eerste dag was de week al geslaagd. Dit doen met zo’n rot lijf is bijzonder.

Marieke had besloten om een rustdag te nemen en de afgelopen 2 dagen bekijkend en de Mont Ventoux in het vooruitzicht op donderdag leek het ons een goed idee.

Natuurlijk waren we bezig met “puur rationele” beslissingen. Totdat Tineke tegen Marieke zei: Dit is jouw dag. Nu moet je je eens een dag geen zorgen maken over je vader. Hij redt zich wel. Neem rust, laat de spanning wegvloeien, de dag is voor jou.

We hadden daarnaast natuurlijk wel een soort dilemma: de rest zou samen-uit-samen-thuis doen. Iedereen naar Les Combes. De snellen komen naar beneden om degenen met een iets lager tempo naar boven te duwen.

Alfons sprak iedereen toe & aan: Als je sterker bent dan moet je je krachten delen met anderen. En accepteer als een ander je helpt. Alleen dan kan je samen een doel bereiken.

Wij zijn toch thuis gebleven en de anderen hebben het waar gemaakt. Met z’n allen een lastige klim met een stuk van 18% omhoog en samen genieten van de prestatie.

En wij namen onze rustdag. Fysiek en emotioneel.

We waren er meer aan toe dan we dachten. Want de zorg, de spanning, de ongerustheid verdwijnt nooit meer. Natuurlijk helpt het als blijkt dat ik toch nog hogere bergen kan beklimmen dan de rest van Heeze. Maar het zijn de mensen om mij heen die steeds duwen en ons vooruit helpen. En zonder deze bezorgde mensen kunnen wij (patiënten met kanker) niet genezen of voort.

Die dag werd een mooie dag omdat iedereen inderdaad elkaar hielp en trots was.

En wij, Vader en Dochter, hebben ons momentje genomen. ’s Middags toch even de Col de Miscon op. We zouden niet te veel fietsen. Mooie aanloop, na Miscon begon de steile helling op een slecht wegdek. We besloten om naar de volgende haarspeldbocht te gaan. Daarna kwam weer een volgende en weer een. Maar het was een rustdag en we zijn net onder de col gestopt en voorzichtig naar beneden gereden.

“s Avonds heb ik dit verhaal nog eens belicht en was het mijn tijd om te applaudisseren voor al die mensen thuis en zo om ons heen die ons steeds verder duwen. Ik heb het verhaal natuurlijk 2 keer verteld want ook Silvain en Marie-Claude met hun equipe zijn duwers en helpen ons vooruit met zo’n geweldige week.

Maar even leek het alsof ik de belangrijkste duwers vergeten was. De belangrijkste duwers van Tegenkracht zijn natuurlijk Thomas en Matijs. Zij zorgen dat iedereen die zich aanmeldt de bij hun passende ondersteuning krijgt. Zij hebben al meer dan 1000 mensen geduwd naar een ander leven want als je kanker hebt wordt het nooit meer zoals het was. Het wordt vaak een rijker leven met veel mooie en intense momenten.

Vrijdag avond kregen Thomas en Matijs volkomen terecht de Duwtrui uitgereikt. (2 papieren truitjes die ik uit de lokale krant had uitgeknipt).

De Mont Ventoux hebben we uiteindelijk niet beklommen: afgesloten omdat men de weg aan het opruimen en vegen was.

Het hoofdkantoor van Tegenkracht

Vrijdag werd ook bekendgemaakt hoeveel geld er ingezameld is.

Voorafgaand aan deze week in de Drôme heb ik onderzoek gedaan naar Tegenkracht. Nadat ik al enkele keren met Peter Smeets, Matijs en Thomas gesproken had maar Thomas nog nooit in de ogen gekeken had leek het me een goed idee om zelf eens te gaan kijken op het Hoofdkantoor van Tegenkracht.

Ik was verontrust. Het adres was ergens in dat luxe kantorenpark Papendorp bij Utrecht. Omdat ik niet geloofde dat ze in een dergelijk kantoorpand zouden zitten (en ik een verkeerd huisnummer in mijn hoofd had) reed ik voorbij die kantoren, langs een fabriek en een soort dijkhuis. Die sfeer paste beter maar daar zaten ze niet.

Terug naar de kantoren. Het juiste huisnummer gevonden. Aanmelden bij een slagboom. Aanmelden bij de deur. Waar was ik verzeild geraakt. Maar toen ging het goed: een trap om naar boven te komen en geen lift. Een stichting die iedereen helpt bewegen moet toegankelijk zijn per trap. Dan zie ik de deur van het Hoofdkantoor.

Ik treed binnen en opeens klopt het: Het is een kamer van 3 bij 4 meter. Rondom ramen, want een dergelijke stichting moet transparant zijn. Links een open kast met wel 2 ordners. Wat stapels papier maar vooral veel zorgvuldig rondslingerend promotiemateriaal. De boodschap moet overgebracht worden. Rechts ontwaarde ik een soort bankstel (model: Seats&Sofas design anno 1980) waar denk ik niemand op kan zitten vanwege de gebrekkige ruimte. En in het midden 1 tafel en 2 krukjes. De werkplekken van Matijs en Thomas. Zeker als we er van uit gaan dat de ruimte gratis ter beschikking gesteld wordt door het naastliggende bedrijf dan kunnen we niet zeggen dat er veel geld wordt uitgegeven aan het Hoofdkantoor.

Maar het plafond was opmerkelijk: allemaal gaten en deuken. Ik heb al eens eerder geschreven dat Tegenkracht een fijne bescheiden stichting is. Blij met iedere bijdrage groot maar ook klein. Hier kunnen grote sponsoren hun geld kwijt maar ook mijn buurmeisje die haar spaarvarken kapot slaat en € 2,55 doneert. Steeds weer springen Thomas en Matijs een gat in het plafond.

De conclusie van het onderzoek is: Iedere cent gaat naar de begeleiding van deelnemers aan het sportplan.

De terugreis

Zaterdag, dag 6 hebben we met z’n allen nog 51 km gefietst. Sommigen gingen toch nog even de Col de Menée op, maar Marieke en ik gingen terug naar de camping, fietsen uit elkaar en in de auto. Maar 3 kwartier zoeken naar de autosleutel die natuurlijk gewoon op het dak lag en toen naar Anost. Lekker eten, slapen en om 7 uur door naar Heeze en Hilversum. Het gewone leven is weer begonnen.

Deze Vader & Dochter hebben samen een bijzondere week gehad met heel bijzondere mensen om ons heen in een bijzonder landschap dat leidde tot prestaties waarvan we nooit hebben durven dromen op 8 maart 2013.